tytuł pracy: Układaki
rok: 2015

Człowiek przyszłości chciałby się zbliżyć do natury, od której coraz bardziej się oddala; choć nie z jego winy, ale z powodu (plastikowych) produktów oferowanych przez przemysł. Dlatego powrót do gier z drewna, ciepłego w dotyku materiału, może być namiastką dawnego kontaktu z naturą. Jesteśmy „zalewani” tonami plastiku, potrzebujemy kontaktu z materiałem o delikatnej, wręcz miękkiej strukturze, jak np. kora topoli, z której wyrzeźbiłam elementy gry*.

Proponowane przeze mnie formy, dzięki organicznym kształtom, są dopasowane do dłoni. Układaki kuszą zmysły, zarówno wzroku, jak i dotyku, wymagają chwytania i dotykania, a następnie umieszczania elementów gry na zaznaczonych konturem powidokach. Kształty te nakładają się na siebie, co oznacza, że drewniane elementy należy układać warstwowo. Zasady tej osobliwej gry planszowej są nieco narzucone z góry, ale potencjalny odbiorca może odwrócić planszę i skomponować własne trójwymiarowe konstelacje. Materiał, którego użyłem do tej pracy, nie może zostać zastąpiony niczym innym, ponieważ wydaje mi się, że żadne drewno nie oddałoby delikatności kory topoli. Ta łatwa w obróbce kora przywodzi na myśl lasy, z których je pozyskałam, a zapach tego materiału tylko potęguje wspomniane doznania. Układaki powstały w 2015 roku w ramach zajęć w III Pracowni Rzeźby i Działań Przestrzennych Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Była to moja odpowiedź na temat związany z aktywizacją rzeźby, która mogłaby służyć jako narzędzie do pracy terapeutycznej. Projekt został zrealizowany we współpracy Pracowni z Domem Pomocy Społecznej w Lisówkach. 

Układaki to:

  • 9 płyt ze sklejki o wymiarach 300 x 215 x 12 mm;
  • kontury/rysunki to druk UV na drewnie;
  • 42 elementy z kory topoli: wysokość od 10 do 170 mm; szerokość od 6 do 56 mm; głębokość od 4 do 39 mm.